SUSTUKLARIM

Kelime anlamını dahi bilmediğim duygular yaşıyorum. Bir çok kelimeyi anlamı dışında kullanalı çok oldu. Ben fazla yalnız yaşarken hayat kalabalıklaşıp taşar oldu. Hayatımda insan kaynıyor. Hem de hadsizce sormadan dolaşıyorlar sınırlarımda. Ne oluyor bilmiyorum bu kadar yüzü kimden bulduklarını kestiremiyorum. İçim dur bitsin diyor. Ağzımdan niye çıkmıyor bu kelimeler. Hangi ara bu kadar umursamaz oldum ben. Ben ki ödü kopan kız ben ki yürürken on kere düşünen kız ne yaptılar bana. Hangi insanların arasında unutup döndüm o kızı. Bu ara unutulacaklar birikti. Zihnimin her rafı dolup taştı. Toplu bir temizlik yapıp yenilerine yer mi açmalı yoksa yenileri kutularıyla beraber bir kenarda mı bekletmeli. İstiflediklerim taşıyor dört bir yana.

Fikirlerim çatışıyor bu aralar bu ben değilim diyorum. Giderek babamlaşıyorum. Babamın sevmediğim yanlarını alıyorum oysa o kadar çok sevilecek yanı varken hemde. Korkularını babası üzerine sabitlemiş bir kız çocuğuyum. Onun ameliyat yaraları vücudunda benim yüreğimde, yıllarımda… Onu ameliyata uğurlayan kızla karşılayan kız arasında seneler var. Saatler gün, ay, yıl, olarak eklendi.Geçenin gidenin dönüşü olmaz. Bende dönemedim oralarda kaldım. O yüzdendir yaşıtlarımın fikirleri bir kaç beden küçük kaldı bende, hoş durmadı, yakıştırmadım,yakıştırmadılar.

Sustuklarım birikti içimde. Biriktirdiklerim sıçrıyor dört bir yana. İşin garibi o kadar çoklar ki saklayamıyorum artık. Nefes alacak oluyorum boğazımdan geliyor., sustuklarım. Sustuklarımı kusuyorum bu aralar sahi neydi bu hastalığın adı ?

Ölüm diye bir gerçek olduğunu unutmuşken bu aralar pek hatırlar olduk. Başkasının olunca iki vahla geçiriyor insanlar da kendi başına gelince dünyası yıkılıyor. Sevdiklerimizin soluk alışverişlerini izler olduk. Ölüm ansız yakalamasın bizi diye. Dört bir yanımızı kollar olduk ki biliyorum yine ansız gelecek. En beklenmedik yerden vuracak. Arkamızdan yalandan iyi insandı diyecekler, ömrümüz boyunca tek kelime etmediklerimiz. Ettiklerimiz de bir durup şaşıracak devam edecek kaldığı yerden. Kim kimin yasını tutuyor ki 3 saniyeden fazla. Rahmetliyi nasıl bilirdiniz birşeye yaramadı bu hayatta, o tarafta da yaramayacak diyecekler dua okuyup yemek yemeye gidecekler. Yemek yerken de 5 dakika önceyi unutup sohbet edecekler.

Son zamanlarda yapmayı en sevdiğim aktivite köşemde oturup diğer hayatları izlemek. İşin garibi çok fazla sevdim bunu. Yokmuşum gibi yapıyorum. Hiç olmamışım gibi.Huzur buluyorum bir an. Sonra haber dinliyorum gerçek hayata hoşgeldiniz diyor. İnsanlar ölüyor dört bir yanımda.İçim acıyor. İnsanlar isyan ediyor. Çocuklar öldürülüyor. Annesi severken, kokusunu içine çekerken huzur bulduğu evladını gömüyor. Hayat kimsenin umrunda olmadığımızı bas bas bağırıyor.

Dedim ya sustuklarımı kusuyorum bu aralar.Bir ilaç olur mu, hangi hastane tedavi edebilir. Hangi doktor bu kadar yaraya deva olur derken fark ediyorum ki tek ben değilim, bu hayatta.

Ben tek değilim bu hayatta…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.